خلاصه ممنونم از هرکسی که به یادم بود.

در همین وانفسا یکی از مدیران ساختمون خانومه که تازه انتخابش کردیم. قبل از مدیر شدن من ازش خواستم اون مدیر بشه چون هیچکس حاضر نمیشد مدیر بشه، ایشونم خانم بسیار پیگیری بود.  اونم می‌گفت اگر شما میای باهم مدیر بشیم من قبول میکنم که خب منم نه وقت دارم نه همسرم موافقه و مدام میگه مسئولیتش سخته و دیگه منم دودل میکنه. حالا توو جلسه اخیر بعد کلی خواهش و التماس مدیریت رو این خانوم قبول کرد، یه آقا هم با همین وضعیت التماس گونه مدیریت رو دادن بهش. یعنی متفق القول شدیم که یه خانوم به همراه یه آقا مدیر بشن. منم توو جلسه اخیر یواشکی به این خانوم گفتم اگر یکی از اقایونم با شما مدیر بشن شما قبول میکنی؟! گفت باشه. خلاصه منم هی به خانومه اطمینان خاطر میدادم که اون مدیر هم بشه باز من و بقیه کمکش میکنیم و شخصا تنهاش نمی‌ذارم و هرجا به کمک من نیاز باشه هستم. خب واقعا هم هستم. حالا از جلسه که اومدیم بیرون این خانم به من زنگ زد که خانم فلانی شما چون به قول اهالی انشا و ادبیاتتون خوبه میشه یه برگه در قالب قوانین ساختمان بنویسید من چاپ کنم بدم درب واحد ها؟! گفتم باشه چشم چیا بنویسم؟! گفت مثلا دمپایی نذارن جلو در. قبل از اومدن سرایدار برای تحویل زباله، زباله ها رو نذارن کنار واحد. خلاصه از این چیزا و هرچیزی که خودتون بهتر میدونید تجربتون بیشتره و اینا.... منم گفتم چشم و نشستم یه متن خیلی شیک و مجلسی و رسمی نوشتم با کلی بند. حالا خودم همینجوری دادم همسرمم بخونه و اونم گفت خیلی عالی و کامله. بعد فرستادم برای خانومه و تشکر اینا کرد گفت به آقای فلانی( اون یکی مدیر که فکر میکنم استاد دانشگاهه) گفتم، ایشونم گفت بی‌زحمت به شما( یعنی من) بگم که وردش رو برای ایشون بفرستید که چاپ کنیم. منم حالا توو موبایلم هی ورد به هم می‌ریخت با بدبختی چون بچه ها نمی‌ذارن لپ‌تاپ دست بگیرم رو هوا سریع روشن کردم اینو درست کردم فرستادم برای آقای فلانی، زیرشم نوشتم که خانوم فلانی فرمودند همچین چیزی بنویسم من هرچی به ذهن خودم اومد نوشتم دیگه هرجارو صلاح دونستید حذف و اضافه بفرمایید. آن مرد بزرگوار در جواب برای بنده بعد از تشکر و عرض ارادت! نوشت که خانوم فلانی راستش علت اینکه به شما زحمت دادیم این بود که آقای فلانی( همسرم) که در فلان و‌ بهمان مسائل وارد هستند بررسی کنند، فلذا بی‌زحمت بدید ایشون یه نگاهی بهش بندازن اصلاح کنند!:/ ... خب بهم برخورد؟! حقیقتا بله....خب در جواب فقط نوشتم قبل از ارسال برای شما دادم ایشون خوندن گفتن کامله نیاز به اصلاح نداره. اما توو دلم از اینکه خود منو عددی ندیدی خب ناراحت شدم. من خودمو از همسرم جدا نمی‌دونم. اون هرچی که هست در نگاه مردم، باعث افتخار منه، اما در کل من تحصیلاتم از همسرم بالاتره. اطلاعاتی که اون در فلان و بهمان مسئله داره رو منم دارم و خودمم خوندم و می‌دونم. بعد خب از اول می‌دادید اون بنویسه پس! در ضمن مگه تو اصلا از من خواستی؟!:/...هیچی دیگه آقا کلا می‌خوام بگم این نگاه زیبایی نیست. هر زنی لزوما فقط زن فلانی نیست. غیر از زن فلانی، هویت و شخصیت خودش رو داره. فلذا زیبا تر سخن بگو مرد!:/

جایی که می‌خوام فرزندم رو پیش دبستانی ثبت نام کنم امروز زنگ زدن که مدارکش رو بیار با چند قطعه عکس. خب گفتیم بریم همین بغل خونمون یه عکس بندازه. پاشدیم رفتیم منم حالم بد، دیگه گفتم برم دیگه مجبورم.  رفتم گفت ۶ تا ۷۵۰ تومن. دیگه به لطف موبایل ها الان همه مامانا عکاس تشریف دارن. گفتم خودم عکس بگیرم فقط چاپ کنم چی؟! گفت ۴۴۰. گفتم خب باشه پس میرم خودم عکس میگیرم. علتشم این بود خواهرم قبلاً یه عکس پرسنلی ازش گرفته بود. دیدم دارم دیگه چه کاریه همون میارم شیش تا بزنه. در این حین رفتم ببینم جایی هویج دارن! توو همون فاصله که همسرم با بچم توو ماشین منتظر بودن نگو همسرم زده دیوار ببینه عکاسی نزدیک کجاها هست. یکی توو چندتا منطقه پایین تر زده بوده اصلا نیاز به حضور هم نیست، بفرستید خودمون اصلاح هم میکنیم می‌فرستیم. ۶ تا ۱۵۰ هزار تومن!... دیگه زیاده عرضی نیست!

آقا خلاصه نتیجه اخلاقی اینکه: مراقب خودتون و خوبی هاتون باشید:/ مردن با مواد شوینده حقیقتا خیلی یجوریه:/ به حلق و چشم و ریه خودتون رحم کنید. و یادتون نره خانوم های ادایی که مشمول اونی که وایتکس می‌ریزه همه جارو میسابه نمیشه! قدرشون بیشتر دونسته میشه!:دی دیگه از بنده گفتن بود خواه پند گیر خواه ملال! 

امضا: خانواده ی خجسته پور!

امشب اعلام شده بود جلسه ی ساختمونه اما عده زیادی نیومده بودن. راه افتادیم با چندتا از همسایه ها رفتیم جلو در واحدهاشون که تشریف فرما بشن برای جلسه. در یکی از واحدهارو که زدم، دختر بچه ی اون واحد رو میشناختم. عضو ثابت بازی با بچه های دیگه ست. هربار که رد میشدم و میدیدمشون بهشون میگفتم حسابی بازی کنید که کم کم مدارس باز میشه و تموم میشه این روزا.  اون اما از بین جمع بچه ها همیشه می‌گفت من مدارسم باز بشه بازم میام با بچه ها بازی میکنم. وقتی پدرش درو باز کردو گفتم تشریف بیارید جلسه گفت ما چندروز دیگه داریم از اینجا میریم، مستاجر بودن. راستش فقط به دخترش فکر میکردم که دیگه باید با همبازی هاش خداحافظی کنه. توو عالم بچه ها یکی از سخت ترین جدایی ها همین تغییر کردن خونه و از دست دادن دوستان قدیمیته. یه غربت خاصیه که فقط توو دل کوچولوها می‌چرخه و باید چشیده باشی تا بفهمی چی میگم. یه تلخی که هیچوقت مزه ش از زیر زبونت نمیره. تقریبا از همین جاهاست که دیگه کم کم دنیا خودشو بهت نشون میده و میفهمی چه بد کرداری ای چرخ، سر کین داری ای چرخ، نه دین داری نه آیین داری ای چرخ...

 احساس میکنم جوونا خیلی بی حوصله شدن برای جنگیدن توو زندگی مشترک... برای دوام... باور کنید هرکسی عمر زندگیش به ده و بیست رسیده با تحمل و سازش بوده. من نمی‌دونم چرا عده ای تا دوتا رفتار اشتباه از همسرشون مخصوصا سالهای اول میبینن دیگه گیرپاژ میکنن، بابا اندکی صبور باشید اندکی صبوری کنید آدم ها در زندگی به مرور تغییر میکنن پخته میشن. رشد میکنن‌. همیشه خام و بی تجربه و بچه که باقی نمی‌مونن...زندگی با صبر به ثمر میشینه...وگرنه جا زدن که هنر خاصی نمی‌خواد. 

 پیش پای شما، در یک جمع مهمانی حرف از گرونی بود و اینکه همه‌چیز کیفیتش اومده پایین اما قیمت ها رفته بالا. در همین راستا همسر همیشه کم حرف ما اومد با جمع همراهی کنه، زد اونوسط بنده رو شتک کرد!:/... یهو اشاره کرد به تیشرت تنش که بنده برای تولدش خریده بودم. گفت شما اینو چند خریده بودی عزیزم؟! گفتم دو و پونصد. یهو گفت بیا، این دو و پونصد پولشه، انگار زیر پیرنه!:/... حالا من خودم دلقک درونم بالاست و اینجور مواقع خودم از همه بیشتر مسخره بازی درمیارم و خب کلی به اتفاق جمع شوخی کردیم و زدیم به مسخره بازی و تموم شد. تا اینکه اومدیم منزل و داشتم چایی میریختم یهو دوباره یادم افتاد شتک شدم!:/ در همون حینی که چایی میریختم ادای صداشو درآوردم و با صدای مردونه گفتم: این انگار زیر پیرنه!:/ این زیر پیرنه مرد؟! ...گفت بابا بخدا اومدم مثلا بگم همه چیز گرون شده این مدلی گفتم. گفتم خب نگو دیگه. من کلی زحمت کشیدم برات خریدم، کاری نکن دفعه بعد هیچی نخرما:/ اونم می‌خندید!:/ ...خب! تموم شد؟! بله تموم شد. چایی خوردیم با خرما که از اکالا با تخفیف خریدم ۱۷۵ تومن. اما اگر سالهای اول ازدواجمون بود تموم میشد؟! ...مرسی که پاسخ رو میدونید! خیر:))... جنگ جهانی توسطم راه می‌افتاد... خب شخصا به مرور بزرگ شدم رشد کردم حرف ها با افزایش سن برام رنگ باخت. ارزش زندگی رو در چیزهای بالاتری یافتم. آرامش در زندگی برام شد اولویت. دیگه اگر از چیزی رنجیدم یا دوسش نداشتم به جمله ی مختصر مفیدی بسنده کردم و تمام...

و این روند تمام ماست...تمام ماها به مرور در زندگی تغییر میکنیم. رشد میکنیم. ده سال بعد شبیه ده سال قبلمون فکر نمی‌کنیم. حرف نمیزنیم. همه همینیم...برای همینه که صبوری باید در زندگی کرد. اصلا اگر میخواستم توصیه ای به شما فرزندانم بکنم، قطعا میگفتم بر اخلاق و رفتار و کردار و منش و خلاصه بالا و پایین هم صبوری کنید؛ خامی ها تموم میشه و روزی شما دونفر دو فرد نیمچه پخته می‌شید که میفهمید هیچی ارزششو نداشت...

تبلیغ یه فروشگاهی رو مدتی بود شنیده بودم. دیگه دیشب غروب همسرم رو راضی کردم پاشیم بریم اونجا. خب یه فروشگاه بزرگ در حد هایپر استار ارم رو در نظر بگیرید که خب بعد از اندکی حضور در فروشگاه چون من داشتم میگشتم، همسرم گفت با بچه می‌ره بیرون میشینه تا من بگردم. آخرای گشتن هام بود یعنی پای صندوق بودم که صدای داد و بیداد و دعوا شنیدم. اونقدر همه چیز با صدای بلند و شدید بود که همه هجوم برده بودن دم در ورودی. منم اون لحظه داشتم برمیگشتم بیرون و میخواستم برم بیرون که در همون مسیر یکی از خانواده هایی که طرف دعوا بود هم داشت می‌آمد داخل و مادره با داد به طرف دعواش می‌گفت آخه آدم به یه بچه میگه جنده؟! خجالت نکشیدی.‌طرف مقابل انگار به دخترش این واژه رو گفته بود. این خانواده ظاهراً یه مادربزرگ، یه مادر و یه دختر ده دوازده ساله بودن. دختره هم پشت بند صدای مادرش گفت آدم جنده باشه بهتر از اینه که.... دیگه باقیش رو نفهمیدم. فقط از اونجایی که بعضی همیشه در تمام دعواها نخود هر آش هستن و دوست دارن نظرات خودشون رو صادر کنند به عرصه جهانی! یه آقای بی اعصابی که مسئول صندوق بود و قبلشم موقع حساب کردن جنس های من انگار داشتن کتکش میزدن! یهو از این سر فروشگاه با اون تن صدای بلندش گفت خب الان شماهام که دارید همون حرف هارو میزنید؛ پس فرق شما با اونا چیه؟! ... خلاصه من دیگه تا همینجا حضور داشتم و رسیدم به همسرم و اومدیم از پله برقی بیایم بالا که همین خانواده یهو اومدن پشت ما روی پله که اونام برن بیرون. همون دختر بچه ی ده دوازده ساله ی خونواده داشت گریه میکرد و به ترکی می‌گفت می‌خوام برم بیرون و نمی‌خوام بیام. ظاهراً از حرف آقای صندوق دار هم ناراحت شده بود یا حالا بعدش کی چی گفت رو نمی‌دونم. مادر و مادربزرگشم داشتن همه هم رو آروم میکردن اما به شدت همشون ناراحت و عصبی بودن. همسر منم رو به دختربچه می‌گفت چیزی نیست خودتو ناراحت نکن، منم میگفتم اما خب اونقدر عصبانی و ناراحت و مشغول حرف با همدیگه بودن که اصلا متوجه نبودن و نمیشنیدن. اون خانواده با ناراحتی هنوز داخل نرفته اونقدر زهرشون شد بابت یه دعوا که برگشتن و با ناراحتی رفتن و مادره هم فقط می‌گفت من نمی‌ذارم کسی به بچم حرف بزنه. همسرم که بیرون نشسته بود می‌گفت روی پله برقی بچه ها پریدن به هم دعواشون شد یهو مادراشون به جای جدا کردن اونا هم با هم دعواشون شد و شروع کردن موهای همو کشیدن:/... بعد دوتا مرد این خانومارو هی جدا میکردن اما باز میپریدن به هم. حالا من اصلا کاری ندارم چی شد و چی نشد. فقط به گریه های اون بچه فکر میکردم که اومده بود بگرده و همه با ناراحتی داشتن برمیگشتن چون یه نفر دیگه دلش خواسته بود به یه بچه دوازده ساله بگه جنده فارغ از اینکه فکر کنه چقدر این واژه سنگینه ...

دقیقا در مسیر برگشت، همسرم یه جا پارک کرد توو مسیر که بره سریع یه نون باگت بگیره بیاره. حالا جای بدی پارک کرد و توو مسیر بود درست، قبول! گرچه بماند خیلی جای عجیب و غریبی هم نبود. جای پارک نبود ولی عجیب غریبم نبود روزی شونصدتا از این مدلها فقط در مسیر خودمه که حتی براشون بوق هم نمی‌زنم و کلا در تهران دوبل پارک کردن طبیعیه. که حالا ما میگیم اصلا غیر طبیعی بود و می‌پذیریم که جای خوبی نبود! خب راستش در عجب از اونی نیستم که روی موتور با کوله پشتیش نگاه انداخت داخل ماشین و به منی که قسمت شاگرد با دوتا بچه یکی توو بغلم یکی آویزون از سر و گردنم نشسته بودم گفت کدوم دیوونه ای اینجا پارک می‌کنه اخه؟ فقط من در عجبم از راننده پرایدی که دید زن و بچه فقط توو ماشینن و هوار زد و توو تخم چشمای من نگاه کرد و گفت آخه اینجا پارک میکنن قورومساق؟!...خب تو حق اعتراض داشتی منم عذرخواه بودم ولی این مدلی؟! من حقیقتا نمی‌دونم این واژه یعنی چی فقط می‌دونم خیلی زشته. یعنی میدونم خیلی خیلی زشته و فقط با خودم فکر میکردم قدیما لات ترین مردها هم جلو زن و بچه حرمت نگه میداشتن. اصلا اینا هیچی، فکر میکردم خودت خجالت نکشیدی مرد؟! خلاصه که ناراحتم کرد، خدا ناراحتش نکنه! اما ناراحت از این زمونه ای که آدم هایش دارن خیلی بی رحم میشن...ناراحت از اینکه به کجا چنین شتابان؟!...

یسری از چیزهای دوست داشتنی رو نمیتونی با خودت هربار جمع کنی و بندازی توو کوله و ببری اینور اونور. باید بذاری سر جاشون باقی بمونن و فقط با خاطراتشون زندگی کنی. مثلا تو نمیتونی پنجره ی دوست داشتنیه رو به اون تک درخت اشپزخونه رو که هر صبح پشتش مینشستی و یه قهوه میخوردی رو با خودت برداری بیاری خونه جدید. باید فقط با خاطراتش زندگی کنی. حقیقتا احساس میکنم «بیست و دوم فوریه» فصلی زیبا بود که متعلق به بیان بود. بیان دوست داشتنی که ده سال، شیرینی نوشتن رو بهم هدیه داد. اونقدر شیرین که بلاگفا توی ده سال قبلش نتونست این کارو بکنه. اما باید «بیست و دوم فوریه» رو در بیان جا بذارم و اگر بنا باشه در منزل جدیدی که حقیقتا هنوز نمی‌دونم قراره کجا سکنی بگزینم واقعا، اصلا میخوام بنویسم یا نمی‌خوام که حقیقتا بینش موندم، می‌خوام که با پنجره ی جدیدی باشه...اسم وبلاگ برای من اسمی ست که خودم بتونم حسش کنم. بیست و دوم فوریه زادروز خودم بود و برام معنای زندگی داشت... اما اگر بنا باشه فصل جدیدی از زندگی یک زن ۳۶ ساله رو روزی جایی ورق بزنم اینجا یا هرجای دیگه، حتی در ذهن خودم! دوست دارم این فصل جدید نام خودش رو داشته باشه... « ماهی قرمز»....هم ماهی برای من نماد جنب و جوش و تلاش برای زندگیه، هم رنگ قرمز که توی ۳۶ سالگی تازه دوستدارش شدم برام نماد شور و شوق و شعف برای زندگیه... توی روزهای جنگ و گرونی و نامعلومی آینده و کلا وضعیتی که حال هیچکس خوش نیست، ولی من مثل یه ماهی قرمز دارم توی دریای زندگی خودم شنا میکنم و تا وقتی که قلوپ قلوپ آب میاد و می‌ره توو دهنم و نفسم در این دنیای فانی می‌ره و میاد، دوست دارم زندگی کنم و به آدم های زندگیم زندگی ببخشم. مخصوصا حالا که مامان دوتا جوجه ی رنگی هم هستم. البته باید بگم دوتا ماهی گلی...خلاصه اینجا یا هرجایی که تصمیم بگیرم بنویسم دوباره، درواقع دفتر خاطرات زنی ست که هیییچ اصراری نیست برای خواندنش. اگر شبیه شما فکر نمی‌کرد اگر شبیه شما زندگی نمی‌کرد اگر شبیه شما حرف نمی‌زد اگر شبیه شما نبود خواهشاً ببندید و برید و اجازه بدید آدم ها یه گوشه ای برای خودشون داشته باشند. خلاصه که از امروز یه ماهی قرمزم، اگر نوشتم، ماهی قرمز رو دوست داشته باشید خواهشاً:)...

با تو ام قاب عکس نارنجی

با تو ام زر قبای پاییزی

در نگاهت حضور مولانا ست

پا رکاب دو شمس تبریزی!

توی چشمت دوباره ماهی ها

توی چشمت عمیق اقیانوس...

و در آخر با این تیکه از شعر علیرضا جان آذر که روزگارانی داشتم با اشعارش و گوشه ی وبلاگ بیانم نوشته بودمش؛ این پست و فصل بیست و دوم فوریه رو می‌بندم و تمومش میکنم و با دو بیت انتهاییش و« توی چشمت دوباره ماهی ها»، از نیمه ی ۳۶ سالگی سلامی دوباره میکنم به زندگی و پاییزی که داره میاد و من عاشقانه دوستش دارم...